CANTO DE ANDAR (CAMIÑOS DA FIN DA TERRA)
Amence paseniño nas terras do solpor
as brétemas esváense coas raiolas do sol.
Meu amor, meu amor, imos cara o mar maior;
miña amada, meu ben, imos polas terras do alén.
Acariña o silencio e escoita o corazón
que moitos dos teus soños latexan ao seu son.
Meu amor, meu amor, imos cara o mar maior;
miña amada, meu ben, imos polas terras do alén.
È tempo de camiño andar e de non esquecer
que o futuro que ha de vir é o que has de facer.
Meu amor, meu amor, imos cara o mar maior;
miña amada, meu ben, imos polas terras do alén.
E o sol vai silandeiro deitándose no mare
facéndonos pequenos con tanta inmensidade.
Meu amor, meu amor, imos cara o mar maior;
miña amada, meu ben, imos polas teras do alén.
No hay comentarios:
Publicar un comentario